Een primeur! Voor het eerst in de geschiedenis van De zwarte raap zaten er meer dan vier weken tussen twee posts... En in die vier weken heb ik Bakman geen enkele keer horen klagen dat het te lang duurde voor de volgende post er was. Terecht ook, want ik had wel het één en ander te doen... 125 paaltjes schilderen en in de grond kloppen bijvoorbeeld. Of 1800 wilgentenen buigen en vlechten. Maar met enige trots kan ik nu wel zeggen dat ik een selfmade wilgenvlechter ben, ha. Om

Valentijntje vandaag! Traditiegetrouw wordt hier niet meegedaan aan het feest van de geliefden, maar de laatste twee jaar schreef ik wel altijd een kleine ode aan Bakman, vergezeld van één of ander knutselwerk met roze groente, zoals dit hier in 2024: Helaas geen roze valentijnsfoto dit jaar, maar wel een special met een paar geheimpjes die eindelijk het licht mogen zien. Want hoewel ik altijd zeer georganiseerd ben in het plannen en uitvoeren van projecten, loopt de effectie

Een terugkerende vraag van passanten in de Muurstraat is of ik, naast het werk in de tuin, ook nog een gewoon werk heb. Ik kan gelukkig iedereen gerust stellen, want het merendeel van de werkweek zit ik wel degelijk achter een bureautje voor gewoon werk . En -zoals dat wellicht op de meeste plaatsen is- gaat dat werk af en toe gepaard met zwoegen en ploeteren, en doen alsof de situatie onder controle is terwijl dat eigenlijk nauwelijks het geval is. Bovendien lijken de colleg

Ik heb even getwijfeld om een jaaroverzicht van 2025 te maken, maar ah, niets leuker dan een beetje nostalgie natuurlijk, zeker als sneeuw en storm ons binnen gekluisterd houden... Het absolute hoogtepunt was heel zeker de prinses op de erwt. Ik had de hele constructie vooraf wel goed uitgedokterd, maar toch waren er wat kopzorgen over alles wat zou kunnen misgaan (prinses weg/erwtenplanten die niet kiemden/geen bloemen/constructie omgewaaid/...). Gelukkig viel alles netjes i

Een post op De zwarte raap is vaak een samenloop van omstandigheden en soms kan ik mij al op voorhand verkneukelen als alle puzzelstukjes in elkaar lijken te vallen. Maar af en toe loopt het ook eens in het honderd, zoals dit najaar met een klein saffraanfiasco. Ik wist dat aanvankelijk ook niet, maar saffraandraden zoals wij die kennen uit de peperdure potjes van de supermarkt, zijn eigenlijk de meeldraden van de herfstbloeiende saffraankrokus. Twee vliegen in één klap dacht

Tot diep in november schuurt en wringt het hier. De herfst zorgt ervoor dat ik de tuin eensklaps lelijk vind, de bodem ligt nog te bloot om zo de winter in te gaan, thuis struikelen we bijna over de dozen met gedroogde bloemen en ik wil al plannen maken voor volgend jaar maar het hoofd wil niet mee. Bah. Gelukkig doen een paar dagen verlof wonderen: er worden zakken bladeren en stro aangerukt om de bodem te bedekken, wat dood is wordt gedeeltelijk weggehaald, de zaden worden

Bakman en ik hadden wat verlof, en zoals dat hoort trokken we er even op uit. Of juister geformuleerd: ik wilde graag ergens naar toe, en Bakman moest mee. Want er zijn vaak een paar radartjes teveel die ronddraaien in mijn hoofd, en hoewel dat vaak vrolijke radartjes zijn die resulteren in prinsessen op een erwt en dergelijke, zitten er soms ook een paar zwarte radartjes tussen met een hang naar donker en hard. Om tot de kern van de zaak te komen: al een tijdje volg ik Amenr

In deze post zou ik graag over een aantal ontmoetingen vertellen, namelijk (1) die met een verwarde meneer, (2) die met een ongelukkig egeltje en (3) die met een vrouw met kostbare kennis. Dit is slechts een heel kleine selectie van alle bijzondere ontmoetingen die ik de laatste tijd in de Muurstraat had, en eigenlijk zou deze post nog veel langer kunnen zijn. Dank dus aan al wie de voorbije twee jaar stopte en een praatje maakte (dat mag ook wel eens gezegd!). Maar goed, laa

In de herfst zijn zowel Bakman als mijn papa jarig, en de laatste jaren maak ik er een erezaak van om dat te vieren met een bescheiden feestdis. Traditiegetrouw gaat dat feestmaal gepaard met enige chaos, en ook nu werd de avond afgesloten met ontplofte rabarbermousse op de kleren van de genodigden en de afdruk van een warme ovenplaat in mijn voorhoofd. Phew. Gelukkig is het publiek altijd vergevingsgezind, en met enige trots kon ik toch weer een paar bijzonderheden uit mijn