Over werk(t)

Een terugkerende vraag van passanten in de Muurstraat is of ik, naast het werk in de tuin, ook nog een gewoon werk heb. Ik kan gelukkig iedereen gerust stellen, want het merendeel van de werkweek zit ik wel degelijk achter een bureautje voor gewoon werk. En -zoals dat wellicht op de meeste plaatsen is- gaat dat werk af en toe gepaard met zwoegen en ploeteren, en doen alsof de situatie onder controle is terwijl dat eigenlijk nauwelijks het geval is. Bovendien lijken de collega's en ikzelf door een aantal recente gebeurtenissen wat op drift te zijn. Of zoals de Compact Disk Dummies dat zo mooi zingen in Where We Go (Calypso): Heavy seas/ Storm outside/ Water keeps on seeping through the cracks/ So I sing/I don't Know/I don't know where we go. Hopelijk geen schipbreuk in het verschiet!

Ik weet niet wat andere mensen dan doen in zo'n situaties, maar voor mij is fysieke arbeid altijd de ultieme uitlaatklep. En het toeval wil dat ik momenteel over 125 kastanjepaaltjes beschik, die elk een waterbeschermende laag moeten krijgen en vervolgens een halve meter diep in de Muurstraat moeten geklopt worden.

Dus toen ik aan een kennis vroeg of hij geen gemotoriseerde paalboor had, en ik in plaats daarvan een manuele schroefboor kreeg, was ik eigenlijk meteen enthousiast. Want met elke ingeschroefde en ingeklopte paal, zijn er weer wat muizenissen in mijn hoofd minder.

Al 56 paaltjes in de grond, nog 69 te gaan! En nu zijn jullie natuurlijk benieuwd waar die 125 palen voor dienen, maar even geduld nog. Tegen 22 maart wordt alles duidelijk!

Tot slot: het was al een tijdje geleden, maar ik sloot nog eens een weddenschap met Bakman af... Bakman was er namelijk heilig van overtuigd dat er al snel een paar kerstballen zouden verdwijnen uit het versierde boompje in de Muurstraat. En omdat ik wel geloof in de fundamentele braafheid van de Petegemnaar, had ik gewed met Bakman dat alle ballen er nog tegen 1 januari zouden hangen. En ziehier het resultaat, een week na 1 januari:

Geen enkele bal verdwenen en zelfs een paar kleine extra exemplaren aangebracht door een nobele onbekende*! Ik stuurde de foto naar mijn mama, en die antwoordde dat de wereld toch nog niet helemaal om zeep is. En dat is heel zeker zo! Tot de volgende keer!

*geheel onverwacht heeft de nobele onbekende zich vanmiddag toch kenbaar gemaakt, een 90-jarig kranig vrouwtje zowaar!