We zijn er nog

Een primeur! Voor het eerst in de geschiedenis van De zwarte raap zaten er meer dan vier weken tussen twee posts... En in die vier weken heb ik Bakman geen enkele keer horen klagen dat het te lang duurde voor de volgende post er was. Terecht ook, want ik had wel het één en ander te doen... 125 paaltjes schilderen en in de grond kloppen bijvoorbeeld. Of 1800 wilgentenen buigen en vlechten. Maar met enige trots kan ik nu wel zeggen dat ik een selfmade wilgenvlechter ben, ha.

Om eerlijk te zijn: een beetje rust zal wel goed doen. Maar niet vooraleer jullie nog eens officieel uit te nodigen voor de inhuldiging 22 maart!

En geen zorgen, dit wordt alvast niet het bankje (zoals een ongeruste passante zich afvroeg):

Tot binnenkort op de inhuldiging, of tot een volgende post! Want tussen al dat geklop en gevlecht in, ben ik weeral in de wondere wereld van het voorzaaien verzeild. Maar daarover later meer!